martes, 14 de julio de 2009

Verano, veranito

Esta tarde estoy currando un poco, estoy montando una máquina y ello me permite escribir. La verdad es que no me apetece mucho escribir porque tengo muchas cosas que contar, tantas que no se que decir. Mañana me voy a Madrid de excursión. Voy y vengo en el mismo día, supongo que me pegaré el madrugón del siglo, ens farem un bon esmorzar en la Sima y la rentrée será muy tarde. Cabe la posibilidad de que tengamos que hacer un esfuerzo y mi jefe y yo nos peguemos un festival gastronómico en alguno de los centros de la cocina que jalonan la A3.
Quizá sea el Vasco, quizá la Venta San José, ya os contaré.
Contaros que el verano discurre plácidamente, trabajo, casa, casa, trabajo, playita, bailoteo, etc. Este fin de semana tenemos una fiesta con los del baile. Espero que nos lo pasemos pipa. Primero comilona, algún Gin tonic que otro, risas y luego bailoteo. Nos han dicho que a la 1:30h habrá paella. Yo dije que prefería arròs a banda pero bueno, la tastarem. Y después más bailoteo. El domingo iremos a la playita.
El pasado sábado vinieron mis tíos de Madrid, nada especial sino fuera porque trajeron a una niña rumana con ellos, hija de la mujer que cuida a mi abuela. La niña no había visto nunca el mar, y después de comer, me fui con Joselillo y Anna a la playa. Fue bastante gracioso ver su reacción. Otra anécdota con la chiquilla fue que vio el manzano que tengo en el jardín y se zampó una manzana que estaba todavía verde pero se ve que ella está acostumbrada, me hizo bastante gracia. Pues eso, no se si leerá estos comentarios pero me sorprendió bastante sus reacciones. Me hizo ver la gran distancia que hay entre su pais y el nuestro, pero fue bastante divertido.
Otra cosa, nos hemos comprado un coche, en teoría nos lo dan esta semana. Al final hemos comprado un Citroen C4 Diesel y Mari Carmen cogió el color negro. Va a ser el mismo que el de mi hermana. Sacri, vamos a ser hermanos también de coche, je je.

Pues nada, como véis mis comentarios son del todo interesantes, espero que si alguien los lee, esté pasando un verano más excitante que el mío.

sábado, 27 de junio de 2009

Verano de verdad, por fin

No se porqué pero esperaba ansiosamente este momento. Un sábado en el que me pueda relajar de verdad después de varias semanas con fines de semana hiperactivos. Sobre todo debido al fútbol y alguna salida con los del baile. Estoy en la terraza de mi casa, el sol calienta con fuerza pero sopla la brisa de la tarde, y los árboles del jardin se están balanceando a su ritmo con suavidad. Oigo el canto de los pajarillos y a Jose que está por aquí. Vamos a hacer ahora un dictado. Acabamos de hacer algunos deberes. Esta noche hemos quedado para ir a cenar y esta mañana he ido a tomar la cerveceta con Paquito y Juanjo.
El verano de verdad parece que ha llegado, los niños ya no tienen cole, ni música ni fútbol, ha pasado ya la nit de Sant Joan y aunque este año no fuimos a ningún sitio es como una puerta abierta a los días de verano, por eso digo que ya está aquí de verdad.
En el trabajo las cosas van poco a poco, este mes ha sido bueno con lo que hemos capeado el temporal. La semana que viene empezamos una especie de horario de verano que me va a dar tardes libres, estoy loco de contento pues me gusta estar con los niños e ir al parque donde últimamente disfrutan mucho, Anna se suele encontrar con sus amigos Pau, Sergio y Nacho y Joselillo con Pau y Mario. El caso es que juegan un montón y eso me hace feliz de verdad. Espero que siga así por mucho tiempo.
Por mi cabeza pasan muchas cosas, la principal ahora mismo es que estoy dándole vueltas sobre si apunto a Joselillo al fútbol o no. El año ha sido bueno, muy bueno en el sentido de que él se lo ha pasado pipa, ha hecho un grupito muy bueno de amigos pero es que los padres la cagan y la mayoría no entienden que son niños y que han de disfrutar y hemos vividos bastantes momentos de tensión deportiva entre los padres y con el club. Hay demasiada competitividad y ello no va conmigo. Yo sólo quiero ver a mi hijo disfrutar. Algunos padres están empeñados en que Joselillo se ponga de portero. Les hace falta un portero para ellos estar tranquilos y mi hijo no quiere. Yo les tengo dicho que haré lo que quiera Joselillo así que ya veremos. Quiero que haga algún deporte, eso lo tengo claro pero no estoy seguro de que ésto sea lo mejor para él. Ya veremos. El otro día les dije que si, que si que seguiríamos pero me lo estoy pensando.
Otra cosa que estoy pensando es que tengo unas vacaciones bastante densas. Iremos una semana a Saint Jean, habíamos pensado ir luego unos días para la feria al pueblo y a la semana siguiente iremos mi padre y yo a la boda de mi primo Antonio a Bilbao. Demasiado viaje. A lo mejor no vamos al pueblo, no se. Este año me apetecía ya que hace bastante que no vamos a la feria y después de ver a la abuela pasarlo mal, nos apetecía ir unos días con los niños, que se que ella se alegra.

jueves, 4 de junio de 2009

Nou cap de setmana

Hoy es jueves y ya tenemos un fin de semana nuevo en ciernes. Tenemos tantas cosas previstas que no se como acabaremos. El sábado tengo que ayudar por la mañana a Joselillo con un libro de su clase. Por la tarde partido en el Sant Gregori y por la noche nos vamos de cena con los del baile. Espero que nos lo pasemos pipa. El domingo prontito más fútbol, la verdad es que el tema futbolero me tiene un poco extresado, creo que este fin de semana se acaba ya. Tengo ganas de descansar una temporada porque aunque nos lo pasamos bien, no puedo hacer casi nada, pero bueno, todo sea por Joselillo. Por la tarde del domingo iremos a bailar Salsa y el fin de semana habrá acabado. O sea que casi no me voy a enterar del finde.

Hoy he estado en el Ayuntamiento d'Alacant trabajando. Todo ha salido muy bien y ya soy un experto en Comunication Manager de Avaya. Estamos haciendo allí un proyecto junto con Indra. En Alicante hacía mucha calor. El lugar de trabajo está en la plaza del ayuntamiento al lado de la playa del Postiguet. Yo iba cargado con mi portátil mi maleta de herramientas y me he cruzado con un montón de turistas que iban a la playita, ¡¡Qué suerte tienen algunos!! En el puerto he podido ver un pedazo, pero pedazo yate que me ha dado envidia. Me gustaría tener uno de esos y navegar mar adentro, estaría muy bien. Por un momento me he imaginado en mi yate con mis colegas, tomando el sol y haciéndonos una torraeta en medio del mar. No se, es lo que me ha venido a la mente en ese momento.

Por la tarde hemos tenido una reunión con el Jefe en Valencia y la psicóloga que tenemos últimamente. Para mi es un verdadero suplicio pues no se de qué van y qué pretenden, pero bueno, un día menos queda para las vacaciones de verano.

martes, 2 de junio de 2009

Fines de año

Este fin de semana vino Javi de Palma, ¿Qué pacha Javi?
La visita fue breve pero pudimos salir Javi, Paquito y yo de festuky por Valencia. No voy a contar lo sucedido esa noche pero pensando en el rato que pasamos juntos los tres y no se por qué me vino a la mente una noche vieja de hace muchos años donde lo pasamos pipa. No se dónde fue pero recuerdo que era en un chalet. Nos fuimos a los chalets de al lado a ver qué se cocía y entramos en uno por todo el morro, la gente estaba a su bola, el caso es que tanteamos el terreno y me metí en la casa, llegué a la cocina y me puse a freir un huevo, alguien pasó por allí y me miró diciendo ¿Quién coño es este tío? Yo a lo mío, con la espumadera y la sartén que chisporroteaba. Lo dejé estar y alguien me dijo, ¿Pero tú no eres el primo de b.....? El caso es que cogimos y nos largamos. A la vuelta, vi un poste de la luz de esos de cemento y me subí al poste como si fuera una cucaña y hubiese un jamón arriba, creo que iba un poco chispa, bueno un poco bastante. A unos 15 metros había otro poste de la luz y alguien se subió también y empezamos a partirnos el culo. Desde abajo algunas chicas nos pedían que bajásemos pero yo me partía de risa.

Mi recuerdo es que esos amigos de entonces, tengo la fortuna de que todavía los siento ahí y para mi es muy importante, que lo sepáis. No se si algún lector del moquetón digital se siente identificado con lo que cuento y puede dar su versión de los hechos que complementen lo que al fin y al cabo no es más que un vago recuerdo de tiempos que fueron buenos, muy buenos.

jueves, 28 de mayo de 2009

Jose Luis en Barcelona

Creo que ya lo he dicho anteriormente y es que cada vez que estoy fuera algunos días, la semana para mi pasa a mil por hora, y ya es jueves y tenemos un nuevo fin de semana por delante. Atrás queda ya el pasado fin de semana repleto de actividades. El domingo estuvimos todo el día tras Joselillo, primero en un torneo en Manises, donde nos lo pasamos fenomenal. Los niños ganaron sus tres partidos y los papis nos metimos entre pecho y espalda un pedazo de almuerzo que no veas. Nos lo pasamos pipa, la verdad, y los niños más todavía. Por la tarde a los niños les hicieron en el Sant Gregori el paseillo los mayores por haber ganado el campeonato de Manises y fue muy bueno.

Ahora estoy en la sala Vip de la estación de Sans en Barcelona. me estoy jamando una pringles por el morro y una botellita de agua. He estado tres días en un curso de Cisco, hoy he hecho un examen y cómo no, lo he aprovado, uno más pal currículum. Lo importante es lo que sucedió ayer, la final de la Champiñons lig. Me acerqué por la Plaza de Catalunya a ver el partido, estuvo fenomenal pero cuando acabó me largué al hotel porque estaba cansado y por miedo a los energúmenos que aquí en Barcelona se ve que hay bastantes, pero fue un espectáculo. Esta mañana he podido ir a dar un paseete por las Ramblas, Plaza Real, Mercado de la Boquería, la verdad es que me he dado cuenta que siempre que estoy por aquí voy a los mismos sitios. Bueno, hoy como tenía tiempo he ido al museo de la ciudad, y son impresionantes las ruinas romanas que tienen, im presionante. Se lo aconsejo a todo el que pase por aquí.

Bueno, en unas 4 horitas estaré en casa, espero.

viernes, 8 de mayo de 2009

Fin de semana normalillo

Es viernes. A diferencia de otros viernes, esta tarde estoy currando. Mi compi Visantico está por ahí y al menos he podido hacer sonar uno de mis discos de Depeche Mode favoritos, en concreto es el Construction Time Again que me evoca tiempos remotos. Temazos como The Landscape is changing, Told you so o Love in itself, se los aconsejo a la muchachada adicta a Hanna Montana, Jonas Brothers o a las tiendas de uñas esculpidas, pirsings o tatuajes. Josele, que et fas vell!!!
El caso es que estoy un poco aburrido porque estoy de guardia y con la crisis nos llaman bastante menos. Hay que mirar la parte positiva, estoy aquí escribiendo chorradas antes del fin de semana.
Mañana estaré en la tienda por la mañana, por la tarde no se si nos quedaremos en casa porque últimamente estamos siempre de picos pardos y a mi churri le apetece quedarse en casita.
El domingo, anirem a fer-nos la paelleta i per la vesprada com sempre, a ballar salseta i a menejar l'esquelet. Últimament ens peguem unes suades que no veges. I al final, s'haurà acavat el cap de setmana. Com és de curtet el pobret!!!!

Ho oblidaba, demà a les 16:00, al camp del Sant Gregori, gran partit de futbol, entre el Torrent Querbins i un altre equip del qual no se com li diuen. M'he de recordar de demanar-li la camara de fotos a mi cuñao, porque me han encargado hacerles a los niños unas fotos de recuerdo porque ya se acaba la temporada futbolera.

De qualsevol manera, el cap de setmana, se'ns passa volant, suponse que igual que a tothom.

Voy a contar una anécdota curiosa de mi vida, al menos como yo la recuerdo.

Pasó en Belgrado (Yugoslavia) hace ya años. En Belgrado hay un castillo bastante grande que se llama Kalamegdan, el castillo sale en la película Underground de Emir Kusturica, por si alguien la ha visto alguna vez. El caso es que al principio de mi estancia allí, con los amiguetes íbamos allí por las noches de botellón antes de irnos a la disco. El caso es que un día me subí a un muro y bajo de mi quedaba el río Sava, el Danubio iluminado por las luces de la ciudad. Kalamegdan está en una colina elevada sobre el río.

Hice lo que haría cualquier mortal, pegué un berrido descomunal al final del cual se hizo el silencio, todos los que allí estaban, se comenzaron a descojonar. Creo que fue Athanasios, mi amigo griego quien se puso a mi lado y lanzó al viento un mother fuck youuuuuuu!!!!!!!

De las profundidades de la oscuridad, volvió un eco femenino fuuuuuuuck youuuuuuu!!!!!

Comenzó un diálogo dulce donde de arriba lanzábamos insultos cada vez más brutos y de abajo se nos respondía con dulces melodías. Eran voces femeninas.

El diálogo se repitió varios días. A Athanasios y a mi se nos ocurrió bajar por la colina a través de la oscuridad para contactar con esas 2 dulces sílfides. Bajamos sigilosamente y las encontramos en unos bancos, les pegamos un susto que casi se caen de culo. Sólo de recordarlo me parto con la situación.

Una era morena de pelo largo y la otra con el pelo rubio tintado y lleno de gomina. A continuación, entró en funcionamiento la testosterona y me propuse que me tenía que ligar a la rubia, era bastante joven pero tenía una sonrisa muy bonita.

No voy a contar lo que sucedió a partir de esos días pero he de decir que pude confirmar que quien la sigue la consigue. Desde ese momento, los amiguetes de la residencia de Karaburma donde estábamos, me llamaban el Don Juan e hice verdad ese dicho de que quien la sigue la consigue. Me pegué a ella hasta que ....... Esa es otra historia y será contada en otra ocasión.


Buen fin de semana a tooooodoooooos!!!!

Esto sigue sin ir bien

Llevo una semana de locos. Ayer por lo menos pude ir a ver entrenar a Joselillo y pasé un buen momento viendo a mi hijo y de xarreta con los padres de los niños. Hacía una buena temperatura y apetecía estar allí. Los niños al acabar el entrenamiento continuaron jugando y no hago más que pensar en que llega el verano. Espero que nos lo pasaremos bastante bien. Tenemos reserva en Saint Jean Pied de Port y luego queremos ir unos días al pueblo. Este año iremos a la feria, pues nos apetece a todos.
Ayer me enteré que a mi abuela Sacra le dijeron lo de mi primo Paco, se ve que se lo tomó fatal y anoche la pobre estaba malita. Espero con todas mis fuerzas que lo supere rápido. Se que es difícil superarlo, a mi me sigue costando y sigo pensando en ello, día tras día. Supongo que es una marca muy difícil de borrar o que perdurará para toda la vida, pero bueno, hay que seguir adelante.
Ahora me largo que tengo una reunión aquí al lado con uno de Indra para un proyecto que estamos preparando conjunto para el Ayuntamiento de Alacant. A ver lo que me cuenta este hombre. A la tarde, tengo que currar con lo que no podré estar con mis niños.