lunes, 21 de marzo de 2011

Nuclear NO, gràcies

Fa dies que no faig més que arran de les notícies que no parem d'escoltar als diferents mitjans de comujnicació pegar-li la volta una vegada rere un altra al cap sobre cap a on camina aquest món. Dit així sembla potser pretenciós que un informàtic torrentí ho plantege d'aquesta manera com si alguna cosa poguera fer. Alguns de vosaltres pensareu, ja està una altra vegada er pepelu marejant el personal però és que no ho puc evitar, vos ho dic de veres, de pensar que ací, a 80 km, potser menys en línia recta tenim una central nuclear semblant a la que ha petat al Japó. Molts diuen allò de que ací no pot haver-hi un terratrèmol com el del Japó, és impossible. Altres afirmen allò de a Cofrents un tsunami? Com potser? Jo no n'estaria tan segur perquè una vegada a Bicorp, vaig vore fòsils d'animals marins, és a dir, que en algún moment el mar estava a Cofrents. Se que açò es una ximpleria. Els Japonesos ja tenen prou però ací ningú ha pensat que hi ha molt de pirotècnic aficionat que donat el cas i tenint en compte que les mesures de seguretat de la central són quasibé nul.les, el presumpte i suposat pirotècnic embogit, amb una bona càrrega de masclets com la que vaig sentir l'altre dia a la mascletà de la Plaça del País Valencià de València, una càrrega així podria provocar una detonació nuclear i tots acabariem eixit en la CNN,, o en la BBC o ves a saber on, amb mascaretes, trajes blancs anti radioactivitat i amb missatges per que ens tancarem en casa amb les finestres i tot i sense poder estendre la roba a la terrassa ni menjant les taronges del sogre. Una tragèdia.
Com que estic montat a l'AVE i no tinc res a fer, he deixat la meua imaginació running to be wild com diu la cançó i m'he imaginat que la deflagració passara en mig de les falles i les nostres autoritats obligaren a tothom a quedar-se sense eixir a casa. Es formaria una de ben grossa, Eh?
Fora bromes, no vull centrals nuclears, ni la de Cofrents ni la de Fukuchima ni la de Yokito kaka.
Pense que ha arribat el moment de dir no, de començar a canviar aquesta societat que ens porta directes a l'autodestrucció com a societat.

miércoles, 22 de diciembre de 2010

Arre borriquiiitooo arre burro aaaarreee

Os pongo en situación amigos.
Hoy estoy currando en una empresa y la hemos liao parda. Madre mía, sólo tengo ganas de salir corriendo. Y el reloj pasa echando chispas. La madre que parió a Juanete, qué año, que final de año. Siempre parriba y pabajo. Esto es una verdadera mierda queridos moquetón adictos.
Gracias de todas maneras por vuestro apoyo, sin vosotros no sé qué haría de verdad.

Bon Nadal a tots i que el nou any siga millor que aquest.

jueves, 9 de diciembre de 2010

Desde el hotel Holliday Inn de Sant Cugat

Hace meses que no he escrito nada. La verdad es que me he enfriado un poco por algún malentendido que generó alguno de los comentarios que hice. Ninguno de mis comentarios tiene ninguna pretensión más allá de compartir con todos mis amigos mis reflexiones, pensamientos, sentimientos, recuerdos, etc. Por otra parte, me gusta mucho escribir y hoy, viniendo de camino a Sant Cugat donde me encuentro, los pensamientos han fluido a mi mente y aquí estoy, dándole a la tecla. Me hallo en un hotel de un polígono industrial, junto a una concurrida autopista y rodeado de una oscuridad impenetrable rota en parte por las luces de algunos edificios. Me da la sensación de estar en medio de la nada, sensación que seguramente será errónea pero cuando uno siente, no lo hace a p El osta, lo dicho, siento que estoy en medio de la nada. Sólo yo con mis pensamientos y mis ideas. La verdad es que la soledad de vez en cuando me gusta. Estoy conmigo mismo, con mis cosas, espero que no me malinterpretéis porque lejos de casa, lejos de los míos la verdad es que no hago más que pensar en mis niños.
El pasado puente fue intenso, tanto que esta mañana estaba rendido. Ha sido un fin de semana de esos que hacen afición, Pero como suelo repetir a menudo y como decía mi profesor de lengua allá por COU, ésto pasa echando chispas y lo que hace días era un anhelo ahora es pasado. Pronto será pasado también este momento de soledad y un poco más tarde lo será también este año 2010.
El hecho más destacable a nivel personal de este año ha sido sin duda el reencuentro con Sandra, Bruno y sus niñas. Hemos pasado 15 días juntos, primero en su casa de Bessey les citeaux y luego en Saint Jean Pied de Port. Han sido unos días de verdad maravillosos. Por otra parte también estuvimos un fin de semana largo con mi hermana en Cambridge, también lo pasamos genial. Respecto a los niños, Anna está ya a punto de aprender a leer, con lo que para ella 2010 será el año que se soltó en la lectura. De Joselillo no tengo nada así que destacar. Poco a poco se va portando mejor y va progresando en la vida. El pobre tiene una agenda bastante completa, espero no agobiarlo mucho. Los días así de fiesta, noto en él la falta de actividad, es como si necesitará hacer cosas continuamente.
Por otra parte de 2011, no se qué esperar. La verdad es que no me gusta mirar mucho al futuro ya que si pienso en el tema de los ojos, el futuro lo veo con bastante pesimismo. No quiero aburriros con mis achaques.

viernes, 6 de agosto de 2010

Torrent bon poble i mala gent

El paso de los días no para, el verano sigue su curso. Atrás quedó las clases de baile, el fútbol, la nit de Sant Joan, les festes de Torrent, y pronto estaré de vacaciones. Los niños están abajo descansando viendo un rato la tele. En seguida, iremos a bañarnos a la piscina a ver si apagamos un poco esta calor desbocada que al menos a mi me aprisiona y me agobia. Este año en casa tenemos la novedad del aire acondicionado con lo que hemos conseguido dormir bien. No se cómo hemos pasado todos estos años sin ese gran invento. Las noches de verano de otros años están jalonadas de calor, humedad, mosquitos, insomnio. Así son las cosas.
Respecto a las vacaciones, se presentan prometedoras, si todo va como esperamos, subiremos a casa de Sandra, en Bessey le citeaux, un pueblo de la Borgogna. Allí pasaremos unos días con ellos, espero que sean agradables porque me hace mucha ilusión volver a uno de los lugares más bellos que he visitado y que os recomiendo. Allí viví bastantes veranos de mi juventud y parte de lo que soy se lo debo a las experiencias vividas. Podré llevar a mis chiquitines a Dijon, Vezelay, Châtillon sur Seine, el canal de la Bourgogne. Sandra dice que nos tiene preparados varias sorpresas, ya veremos. Luego, iremos a Saint Jean Pied de Port. Sandra, Bruno y las niñas se vendrán con nosotros y también esperamos disfrutar de lo lindo. Ya os contaré. Me encantaría que Joselillo y Anna pudieran hacer intercambios en el futuro con franceses y que tengan la oportunidad de aprender de primera mano una lengua como el francés y que tanto me gusta a mi. Bueno, ellos decidirán lo que quieran, tampoco me voy a poner pesados. Ese es el plan. Este año creo que será el último en Saint Jean porque queremos ir a otros sitios, ahora que los niños ya son más mayores. Eso será otra historia que tendrá que se contada en otra ocasión.
Al volver las vacaciones tenemos la boda de mi cuñaaaaaaaaaaaaaaaoooooooo, en San Sebastián, o sea que un año más vamos a viajar más que el baúl de la Piquer. Lo que me importa es poder desconectar y que Setiembre sea un mes repleto de fuerza. Trabajo, creo que no me va a faltar pues tengo pendiente varias cosas, tengo que ir a Málaga, Girona y probablemente a Oporto y Lisboa, todo entre Setiembre y Octubre. El lunes marcho a Bilbao y San Sebastián. Visto lo visto y a pesar de los achaques y otras incontinencias, tengo suerte, tenemos suerte, espero y deseo que la racha siga y a los amigos que se que no os va bien, desearos mucho ánimo y paciencia y no dejaros comer la piña por ciertos políticos pijos y barbudos que son como los buitres acechando la carroña. Sólo reflexionar y sacar conclusiones pero que no piensen por vosotros, sed libres. Pensad que nadie da duros a 4 pesetas y que la vida es una lucha continua. A los que os han quitado algo de salario por tener la dicha y fortuna de trabajar en la administración, pensad que mucha gente está peor que vosotros, mucho peor.

viernes, 18 de junio de 2010

Viernes por la tarde

Os pongo en situación. Llevo 2 años que el mes de Junio es un mes aciago, puñetero. La verdad es que estoy un poco bajo de moral y viernes como los de hoy me ponen de los nervios.
A veces tengo la sensación de que nada vale la pena, de que no soy dueño de mi destino, de que el mundo se está volviendo loco. Para animarme un poco, me he puesto uno de mis canciones favoritas y que al menos me está haciendo sonreir. Se trata de Process de Elegant Machinery, me da un buen rollito que me está animando la verdad. Estoy en una tarde de viernes sólo en Hermes, me toca currar. Antes éramos cinco y claro, nos tocaba uno de cada cinco viernes y era más llevadero, ahora un compañero nos ha dejado tirados y tras la criba de la crisis quedamos 2 para los viernes de mierda, es una mierda pero pinchada en un palo, es lo que se me pasa por la mente en este momento. Hay quien dice, confórmate que al menos tienes curro. Si, tengo curro, pero no estoy con mis chiquitines. Todo ésto se trata evidentemente de una comida de bola pero os agradezco por escucharme.

Hacía días que no escribía pero es que estoy perro de verdad, lo siento. Me habéis mandado muchos e-mails y no he respondido a ninguno pero es que tengo mucho curro y cuando llego a casa sólo me apetece pues eso, estar en casa, jugar con mis niños. Últimamente las tardes resultan bastante entretenidas, Anna sólo quiere irse con Anabel, la vecina de enfrente y Joselillo sólo quiere jugar a la pelota en la calle. La verdad es mi calle da gusto, parece una calle de las de antes, con nanos jugando a la pelota o a las muñecas, algún vecino protestón y casi sin coches. Espero que siga así. Ayer finalizó el Voluntariat donde estoy metido por 2º año y fuí después del parque con Mari Carmen y los niños, estuvo bien, muy bien, tan bien que no nos enteramos pues llegamos tarde y no pudimos oir el recital poético. Algunas de las poesías eran del padre de un amigo del cole de Joselillo, en fin, otra vez será. El fútbol también se ha acabado, con más pena que gloria. Espero que el año que viene futbolísticamente hablando sea mejor.

viernes, 7 de mayo de 2010

Sueño surrealista

Voy a contaros un sueño que he tenido esta noche, moquetones. Es algo surrealista pero es cierto y me da que pensar por aquello de la interpretación de los sueños. Se admiten sugerencias de qué cosa puede significar este sueño porque me ha dejado desconcertado.
El caso es que esta mañana me he levantado riendo, partiéndome el ojal, mi chica, sorprendida, no sabíe el porqué. El momento de jolgorio ha sido el final del sueño que os paso a contar y que es totalmente verídico.
Estaba en el futuro con unos amigos, en concreto era JG, FG, JP, MG, doy las iniciales, pues me acuerdo perfectamente. Por allí aparecía también mi compañero de curro SI con quien he tenido varios econtronazos. Bueno, a lo que vamos, estábamos en el futuro mis amigos y yo, montados en una nave espacial aparcada en la mitad de la plaza de un pueblo. Yo estaba al mando de la nave, a mi derecha unas metralletas con aspecto de cualquier cosa menos futurista y en la parte de detrás mis amigos reían. Iba a empezar una guerra y estábamos esperando que alguien nos diera la salida, como el inicio de un partido. Detrás las risas de mis amigos. En una de aquellas me levanté de los mandos y me fui a la parte de atrás y pregunté a MG en concreto, ¿Sabes si el futuro los hijos tienen que ir a casa de los padres a cenar en Navidad? El descojono fué total.
El caso es que en ese momento iba a empezar la guerra y volví a la parte de delante de la nave espacial, y cuál fue mi sorpresa cuando me di cuenta que no podíamos salir porque nos habían aparcado unos coches delante de nuestra nave. Ahí apareció mi compañero SI quien dijo, no te preocupes yo empujo lo fila de coches y comenzó a empujar todos los coches menos el primero. Cuando apartó los coches, me dijo tu me dijiste el otro día en una reunión que podrías salir aunque no moviera el primer coche, ¿No recuerdas?¿No me digas que no? En ese momento miré el centro de la plaza, una chica alternativa que me parecía era una que lleva rastas de un bar de por aquí cerca, había montado una nave espacial con bicicletas. Había formado un círculo con bicicletas de pie, es decir apoyadas con la rueda trasera y de pié. En ese momento la chica se tumbó y empezó a empujar las bicicletas con los piés como un malabarista que mueve una pelota en el circo con los pies. La nave espacial comenzó a dar vueltas y yo comencé a reir, a reir, casi pierdo la respiración con la risa. Y a continuación desperté y seguía riendo a carcajadas.

Eso es todo amigos, no se que puede representar el sueño pero os aseguro que he pasado un buen rato.

Fins una altra

martes, 30 de marzo de 2010

Jose Luis en Barcelona

Pues si moquetones, en estos momentos me hallo en un hotel de Barcelona. Llevo trabajando aquí varios días y si Dios existe y quiere, mañana volveré a casa. La verdad es que estoy destrozado por no decir baldado o echo polvo. Este trabajo es hiper extresante. Me siento como una diana de dardos. Hemos montado una centralita Avaya y la hemos conectado a nuestro Call Center en una empresa de servicios de gas aquí en Barcelona. Hoy he ido a Sant Boi a conectar los agentes de una delegación a través de una VPN que hemos montado. Parece que todo ha ido bien, todo hasta que a las 17:00 ha caido el sistema y como siempre a hacer de tripas corazón. El primer dardo ha provenido de todos los agentes de Sant Boi quienes al unísono se han dirigido a mi, y yo pues claro, ji ji jo jo, ha sido un accidente. El caso que el resto de la tarde ha ido bien. Mi compañero Rafa por su parte se ha llevado un rapapolvo del jefe porque el teléfono que le hemos puesto, NO tenía los letreros en castellano, ese ha sido el segundo dardo, en todo el centro de la diana. Por último, hemos recibido también de casa, de nuestra propia empresa, mi jefe pretende que me multiplique por mil. Él no sabe que me he levantado a las 6:30h, no he desayunado, he ido a la central en Barna, después a Sant Boi, he conectado los agentes de allí, he vuelto a Barna, hemos arreglado todo el cableado que estaba fet miques, hemos acabado a las 20:00h y encima me dice que no puede ser que si yo me ausento los pedidos a proveedores no se realicen. Pues es fácil, no me mandes aquí y los pedidos estarán listos y al momento, porque no soy un supermaaaaan, soy un tipo muy sencillo que te quiereeee enamoraaaaar, yeeeeaaah.

Esto no es justo pero bueno, mañana iré a Sabadell y si todo va como espero, por la tarde estaré de vuelta a casa. Ya tengo ganas aunque estoy baldao de verdad y ahora mismo no me apetece hacer el peaso viaje al pueblo pa 2 días.